...κι από κει και πέρα οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν...
...για να στροβιλίσουν τον χρόνο πίσω... πολύ πίσω.
1.194 περί Οδύσσειας - 1
Πριν από 1 εβδομάδα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
welcome
xiozil@gmail.com
ποιος στ' αληθεια ειμ' εγω και που παω...
-
-
περί Οδύσσειας και Νόστου - η Ανθρωπότητα επιστρέφει στις Πανανθρώπινες ΑξίεςΠριν από 2 εβδομάδες
-
-
-
-
ΑστερόσκονηΠριν από 11 χρόνια
-
-
-
.jpg)
- xiozil
- Απ' της μάνας μου τη μήτρα, μέχρι σήμερα... Περισσότερες από τριακόσιες χιλιάδες ώρες συνωστίζονται στα κύτταρα του εγκεφάλου μου. Τριάντα οκτώ ολόκληρα καλοκαίρια ρούφηξαν λαίμαργα την υγρασία των άλλοτε φρέσκων επιδερμικών αδελφών τους. Η κόπωση των τριάντα οκτώ φθινόπωρων και των τριάντα επτά ανοίξεων διηθείται στους μυϊκούς ιστούς που κουβαλάν την ελαφρότητά μου όλα αυτά τα χρόνια. __________________07.01.07
1 σχόλιο:
Καλό μας κοριτσάκι πού βρίσκεσαι; υπενθυμίζω απλως ότι ένας ηταν ο ασκός του Αιόλου! οι άνεμοι ήτανε πολλοί!! <3
Δημοσίευση σχολίου