Μιλτιάδης Πασχαλίδης: Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

που χάθηκες εσύ... που χάθηκα εγώ...

___________________________________

___________________________________

Το να γράφεις προαπαιτεί να σκέφτεσαι...

___________________________________

Για να σκέφτεσαι πρέπει να σου περισεύει χρόνος μεταξύ εργασίας και ύπνου...

___________________________________

Και... όταν σε κυνηγάει η σπιτονοικοκυρά για το νοίκι κι η διαχειρίστρια για τα κοινόχρηστα, ενώ η ΔΕΗ σε απειλεί με χοντρά μαύρα γράμματα στον λογαριασμό "ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ, Αγαπητέ Πελάτη...", η τηλεφωνική εταιρεία σε ενημερώνει πως έχεις εκπρόθεσμους λογαριασμούς, η τράπεζα σου τηλεφωνεί επειδή χτες έληξε η προθεσμία για την δόση της πιστωτικής σου κι αυτό την στιγμή που εσύ ενημερώνεσαι για την αύξηση του ΦΠΑ απευθείας και άμεσα από το Σούπερ Μαρκετ...

_______________________________________

________________________________

ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ...

Μόνο Τρέχεις...
___________________________

Αλλά κι όταν βρεις μια στιγμούλα για να σκεφτείς μπορείς μόνο ν' αναρωτηθείς: Γιατί μετράμε το χρόνο σε λεπτά??? Και ποια η σχέση των λεπτών με τα λεφτά???
___________________________

κλέφτες...

__

Τσακώθηκα πάλι με τον Μορφέα...
Ξεγλιστράω στους δρόμους της πόλης.

Ψάχνω
τα κλεμμένα χαμόγελα,
την κλεμμένη χαρά,
τις κλεμμένες μας ζωές,
τους κλέφτες των ονείρων…

____________________________

*η φωτογραφία είναι από εδώ

Πού πάει ο χρόνος όταν φεύγει;

________________The Persistence of Memory by Salvador Dali
_____________________________________________

“Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει…”, λέει ο ποιητής.
Αυτή την απάντηση την έχω.
Το δικό μου ερώτημα/προβληματισμός είναι “πού πάει ο χρόνος όταν φεύγει;”
Όσο κι αν κάνουμε ανάποδο πετάλι εκείνος προχωράει ακάθεκτος κι ανεμπόδιστος αφήνοντας πίσω του ρυτίδες, αναμνήσεις κι ανάμεικτα συναισθήματα από τα όμορφα και τ’ άσχημα που ανήκουν πλέον στη σφαίρα του παρελθόντος.
Όμως πού πάει;;; Πού πάει;;;

επιστροφή???

Με ξέχασε ο 'Αγιος. Με ξέχασε και την επόμενη χρονιά κι εγώ ακόμα ψάχνω να βρω τι λάθος έκανα.
Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ασχολήθηκα και πολύ μ' αυτό. Γιατί χωρίς τη μηχανή του χρόνου, να με πηγαίνει πίσω και να γλυτώνω κανένα ευρουλάκι, έτρεχα ως άλλος Βέγγος. Κάλους έβγαλαν τα ποδαράκια μου. Δεν πιστεύω να θέλει κανείς φωτογραφία;

Κι όλα αυτά με το ίδιο μυαλό χειμώνα καλοκαίρι που -κουρασμένο πια- δεν λειτουργεί πάντα και με τον καλύτερο τρόπο. Του είπα να του δώσω άδεια να χαλαρώσω κι εγώ λίγο, τίποτα εκείνο. Επιμένει να συνεχίζει να δουλεύει.
Πώς να μην δείξω κατανόηση κι εγώ όταν καμμιά φορά δεν κάνει τα πάντα άψογα?
41 ολόκληρα χρόνια εργασίας είναι αυτά, χωρίς ούτε μια μικρή αδειούλα.
Άμα σας πω ότι είχα σχεδόν ξεχάσει πως είχα κάποτε ανοίξει blog, θα με πιστέψετε???

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

__________

Θέλω να μου φέρεις μια μηχανή του χρόνου. Δεν με νοιάζει αν θα πηγαίνει προς τα μπροστά, ούτε και θέλω να μάθω το μέλλον. Θέλω μόνο να πηγαίνει πίσω, για να πηγαίνω στο Super Market και να μην ψάχνω να βρω ποιον λογαριασμό θα αναβάλω για τον επόμενο μήνα.
Αν σου ζητάω κάτι πολύ δύσκολο και δεν έχεις στο εργαστήρι σου καμμία, θα ήθελα να μου στείλεις έναν χορδιστή νεύρων.

___________

Ελπίζω να μην με ξεχάσεις όπως πέρυσι.

Πολλά φιλιά
xιοzίλ

______

Γιατί την πολυθρόνα την λένε πολυθρόνα
αφού χωράει μόνο έναν;