επιστροφή???

Με ξέχασε ο 'Αγιος. Με ξέχασε και την επόμενη χρονιά κι εγώ ακόμα ψάχνω να βρω τι λάθος έκανα.
Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ασχολήθηκα και πολύ μ' αυτό. Γιατί χωρίς τη μηχανή του χρόνου, να με πηγαίνει πίσω και να γλυτώνω κανένα ευρουλάκι, έτρεχα ως άλλος Βέγγος. Κάλους έβγαλαν τα ποδαράκια μου. Δεν πιστεύω να θέλει κανείς φωτογραφία;

Κι όλα αυτά με το ίδιο μυαλό χειμώνα καλοκαίρι που -κουρασμένο πια- δεν λειτουργεί πάντα και με τον καλύτερο τρόπο. Του είπα να του δώσω άδεια να χαλαρώσω κι εγώ λίγο, τίποτα εκείνο. Επιμένει να συνεχίζει να δουλεύει.
Πώς να μην δείξω κατανόηση κι εγώ όταν καμμιά φορά δεν κάνει τα πάντα άψογα?
41 ολόκληρα χρόνια εργασίας είναι αυτά, χωρίς ούτε μια μικρή αδειούλα.
Άμα σας πω ότι είχα σχεδόν ξεχάσει πως είχα κάποτε ανοίξει blog, θα με πιστέψετε???

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

__________

Θέλω να μου φέρεις μια μηχανή του χρόνου. Δεν με νοιάζει αν θα πηγαίνει προς τα μπροστά, ούτε και θέλω να μάθω το μέλλον. Θέλω μόνο να πηγαίνει πίσω, για να πηγαίνω στο Super Market και να μην ψάχνω να βρω ποιον λογαριασμό θα αναβάλω για τον επόμενο μήνα.
Αν σου ζητάω κάτι πολύ δύσκολο και δεν έχεις στο εργαστήρι σου καμμία, θα ήθελα να μου στείλεις έναν χορδιστή νεύρων.

___________

Ελπίζω να μην με ξεχάσεις όπως πέρυσι.

Πολλά φιλιά
xιοzίλ

______

Γιατί την πολυθρόνα την λένε πολυθρόνα
αφού χωράει μόνο έναν;

Με κουράζει…
Ίσως κι εγώ να το έχω κουράσει.
Δυσκολευόμαστε να συνεργαστούμε.
Εδώ εγώ, αλλού εκείνο.
Μιλάω για το μυαλό μου…

τελείες

Μάσαγες τα λόγια σου προσπαθώντας να μου εξηγήσεις για την απόφαση που είχες αλλάξει.
Περιττός κόπος. Αν άφηνες το άγχος σου στην άκρη θα μπορούσες να δεις την ανακούφιση στο βλέμμα και την χροιά της φωνής μου.
Αν μ’ άφηνες να σου μιλήσω θα είχες την ευκαιρία ν’ ακούσεις πως η μητρότητα που άλλοτε μπορούσα να παρέχω, μου έχει προ πολλού τελειώσει.

___________

παύσεις

___________

Οι σκέψεις σταμάτησαν να κυλούν,
έπαψαν να μετατρέπονται σε λέξεις…

Το μολύβι μένει να κοιτά μ’ απορία
του χαρτιού την εκθαμβωτική λευκότητα.
Το λευκό κουράζει τα μάτια κι εκείνα κλείνουν
παραδίνοντας τις άκρες των δακτύλων
στην αγκαλιά του Μορφέα.
Τρομαγμένο κυλάει το μολύβι
βιαστικά ως την άκρη του τοίχου
και μένει κρυμμένο εκεί…
αγκαλιά με το πάτωμα.













*Το σχέδιο είναι του Μιχάλη Παπαδάκη

______________________________

________________

Πάγωσε κάθε άλλη σκέψη...