Γιατί την πολυθρόνα την λένε πολυθρόνα
αφού χωράει μόνο έναν;

Με κουράζει…
Ίσως κι εγώ να το έχω κουράσει.
Δυσκολευόμαστε να συνεργαστούμε.
Εδώ εγώ, αλλού εκείνο.
Μιλάω για το μυαλό μου…

τελείες

Μάσαγες τα λόγια σου προσπαθώντας να μου εξηγήσεις για την απόφαση που είχες αλλάξει.
Περιττός κόπος. Αν άφηνες το άγχος σου στην άκρη θα μπορούσες να δεις την ανακούφιση στο βλέμμα και την χροιά της φωνής μου.
Αν μ’ άφηνες να σου μιλήσω θα είχες την ευκαιρία ν’ ακούσεις πως η μητρότητα που άλλοτε μπορούσα να παρέχω, μου έχει προ πολλού τελειώσει.

___________

παύσεις

___________

Οι σκέψεις σταμάτησαν να κυλούν,
έπαψαν να μετατρέπονται σε λέξεις…

Το μολύβι μένει να κοιτά μ’ απορία
του χαρτιού την εκθαμβωτική λευκότητα.
Το λευκό κουράζει τα μάτια κι εκείνα κλείνουν
παραδίνοντας τις άκρες των δακτύλων
στην αγκαλιά του Μορφέα.
Τρομαγμένο κυλάει το μολύβι
βιαστικά ως την άκρη του τοίχου
και μένει κρυμμένο εκεί…
αγκαλιά με το πάτωμα.













*Το σχέδιο είναι του Μιχάλη Παπαδάκη

______________________________

________________

Πάγωσε κάθε άλλη σκέψη...

άτιτλο

__________________________________

Κόκκινο το φεγγάρι και μεθυσμένος ο Αύγουστος.
Η λάμψη της λάμας ψιθυρίζει ερωτόλογα στις ακακίες.
Το κύμα ραγίζει, στα δύο κόβεται ο χρόνος.
Μια χούφτα στάχτη στην άμμο.
Ήχος μυρτιάς στα χαλάσματα.
Ταξιδεύει, σιωπηλός καβαλάρης, ο έρωτας,
δρόμος και ταξιδιώτης συνάμα.
Σκεπασμένα με βρύα τα υγρά μονοπάτια,
οι δεσμοί του ανθρώπου με το χρόνο.
Τρέμοντας προχωράει η αυγή.
Ο βοριάς ξεσηκώνει την έρημο,
ταράζεται η σιωπή…
Κραυγές τα όνειρα.
Σκοτώνουν τον ύπνο…

_________________________

question???

_________

Η κάλπη και ο κάλπικος έχουν την ίδια ρίζα;;;

_______